viernes, noviembre 02, 2007

La cabaña del tio Camuñas y I


Una conversación de grada en can Barça entre el típico anciano anclado en el pasado y un ciudadano actualizado. És un breu intercanvi de parers entre dos generacions de mentalitat bén diferent.
.
- pues jo crecH que les dones no antenan de fumból en amsulut, ni chens ni mique, van allà anal camp com de búltu sopechóso,numés cherran i cherran i no me deichan de veura el patit del meu Basalona. miti busté,si dadiquin a fé custura asiendo sus lavores,barriendo el porbo y planchando
.
- home, vol dir? no serà vosté massa misógin, no tindrà mania a les dones per tenir una senyora com la que té, que a poc que no li deixa de venir al futbol... vosté fa mal de generalitzar perqué també hi ha homes "que se las traen" y no señalo a nadie. Pensi en sa casa sense la seva dona...
.
- miti, la casa està feta una sagrarada purcaria i a més quan i arrivo d´aqui que ting que picà de pies al suelo del frio que fot, maradedéusañó, verja del esperit sant! am aquets calfreds i els cops de palmes que quan arrive el final de patit me les hai de posà entre les cuixes perque m´ascalifin i per no dir ré de l´hora de dinà que me fa un amtrapà per tal de no fer-ma calantet quan tarribu
.
- coi, no digui bestiesses super-avi, aquest és el seu problema, no la deixi pas sóla a casa i si la porta la deixa on les criatures coi, a la mateixa guarderia del estadi, miri,de solucions un cabàs

Quisiera ser una Doña Urraca.


¿Ustédes se imaginan que me saliera un prominente pico, unas alas negras y un cuerpo lleno de finos espigones reforzados por un plumón de coloración oscura cual betún? Seria encantador. Si es que ya no lo soy. Porqué a feeling no me gana ni el Crockett aquel. Si fuera una "gazza" que no una "ra-gazza" que en italiano vendria a decir algo asi como "re-urraca", esto ya seria como la célebre ópera de Puccini conocida como "La Gazza Ladra" o "La Urraca ladrona". En tal caso yo podria coger con mi largo piquito las joyas de muchas señoras, estirar del monedero los billetes de otras tantas incautas...etc y acto seguido llevármelo a la copa de un árbol donde se alojara mi humilde nido hecho con pajitas y barro. Si, exacto, tal como relata el gran Hergé en "Las joyas de la Castafiore". Con esas alhajas bien apresadas por mis preciosas y córvidas garras me iria a "la Caixa-parlem" que a cuervos y a sacar ojos y tripas no les gana nadie, a cambiar mi pequeño patrimonio tomado prestado y cambiarlo cual tómbola de feria menor por moneda al uso común.
.
- Todo lo incautado por mis maravillosas garras de Don Urraco iria destinado a comprarme un vibrador de diamantes como el que le regaló aquella otra "cuerva" a su niño bonito, que dicho sea de paso......
....arrancóle los ojos de su denostada Celestina, de nombre Florentino, de apellido, Pérez.
.
Nota de autor- hermanas de Puerto Hurraco. léase, Badajoz, Urracas de. Son unas hermanas que alcanzaron una fama tal por haber provocado un incendio cuya consecuencia fueron nueve muertos, por una vendetta familiar. También destacar a los hermanos de Puerto Hurraco, un grandísimo clásico contemporáneo de la España negra, más negra que el culo de Eric Abidal.

jueves, noviembre 01, 2007

de momento sigue en pie...la sagrada familia


- Obra construida por el arquitécto modernista A. Gaudí, el templo más visitado de España. Es famosa por los impactos de cámara nipona que recibe a diario como también por su inacabada obra. Pronto será famosa por los socavones que puede crear la criaturilla mecánica que pasará por su subsuelo, Dios nos coja confesados, no se nos caiga encima a todos (vecinos y turistas) con esa patraña de tren de alta velocidad llegada desde Madrid y denominada AVE a todos los efectos. Supongo que para cuando esto nos ocurra por lo menos ya estará acabado el templo de marras, que nos dé tiempo a poder acabar la maravillosa linea de alta velocidad que en breve entrará en nuestra ciudad. Como decia "de momento sigue en pie..." y es que el tiempo no perdona y pasa volando. Quiero suponer que antes de finalizar el año próximo ya habrán arreglado el tema más que nada por seguridad, ahora que como dicen los vecinos, la zona del litoral hubiera sido la más apropiada y no por castigada precisamente. Espero que se arregle el tema porque la situación va haciéndose insostenible a medida que el tiempo transcurre y a todo esto se suman los problemas ya mencionados antes de excavación, de filtraciones y de sujeción de pilares o cimientos con el peligro que todo ello conlleva. No pretendo decir que la solución dependa de alguna decisión desde Madrid porqué ya seria demasiado tarde, tan sólo apuntar que esperar demasiado puede conllevar que el sagrado monumento templario deje de seguir en pie... y que dure esto por mucho tiempo ni que sea por solidaridad con los vecinos de la zona.

hay viene el negro sumbón tocando alegre el balóooon


si sañores i sañós, com ens fa de falte el negro sumbón, bamos, de negriyos aichi a lo antoniu marchin en tenim uns cuantos, però jo el de que els hi bulie de parlà és del noi que abans de aquella lesió era un, i daspués era un atre i jo encare no sé el por qué ni el pur quá. aichò de Samuletó sona a "els pendientes équits", un misteri tot plegat que no me deicha ni de durmí
.
pues bé, jo els parló d´aquet noi tan murenu, i no sirà pel cotó del Maresmá am aquella calureta que fa per l´estio, ni pels rallos uba no, és bén natural el seu bronseado, siria aichí com un factor de poténsia desconosia. pues ja cal que ens vingui bén alegra allà pel desembra i sobratot am les ganes de tocà el balón com diu aquella bunica música. ¿saben una cosa? espero amb dantetas la nova arrivade del Camarunés que el trubem a faltà i mucho. aquet fransés coi, sembla una ballarina d´aquelles que deie el sañó don piso, va de punteta sobra la chéspa! aquet i el atra, coi, el del turbánte, el vaya tolláh. vaja paralleta de mussols de regadio que estan fets i al tienpo´oo, am aquets dos no ribarem enllóch ni a Uropa ni a la lliga ni a la copa del dropu, enllóch. are que pensant-hu bé he ribat a la cuum clusió de pusà anal Asquerro de falso punta i engarsando amb el Malboro. és una umsió que cal tenir en comta pues padqué no ens sobran dalanterus, ah oju, que tenim al atra, al de casa. ja m´està bé, però sobretot recuperà al colemsionista de cotchéts.

Glorioso triunfo madridista en Mestalla.


Las cosas como son. Estos mesetarios juegan de fábula. Si es que voy a hacerlo. Estoy, primero, por sacarme el pasaporte con nacionalidad española (ah no, coño, esto ya no hace falta que todos somos europeos) y acto seguido el de la fe madridista. Juro por Dios y por los Santos Apóstoles aprenderme los himnos del Real Madrid, el oficial, el extra-oficial y el oficioso. Todos. Después de esto pienso fundar una peÑa madridista en mi población que hará las delicias de los Klingon que tenemos pululando por nuestras bonitas calles. Por supuesto, vuelvo a jurar por Dios y por la Virgen Santa que yo seré el socio fundador número uno. Qué bien juegan, qué delicia, qué bien que se la menean, qué maravilla, yo también lo hago al ritmo de ellos cual batucada. Fantasía de colores en blanco, como la pasan, como las tocan, del uno al otro hasta llegar al órgano femenino: la porteria. Si es que demasiado que nos miramos el ombligo los culés y lo que hay que hacer es dejarse de historias y hacerse del mejor equipo del siglo pasado y el que va camino de serlo en el corriente. En Mestalla no ha pasado el Katrina, ha pasado el ciclón Guttina. Por no hablar de Van Zamorano, ai no, Don Raúl González coño. Este. Ahora acabo de romper en cien mil pedazos el carnet del Barça y he dejado mis venas desangrar, pues no sabia no sabia lo que haciaaaa. Bien! Bien, bien, bien, bieeen, bieeeen!
.
- Mañana comunicaré a mi secretaria que se ponga en contacto con el Madrid de Chister para que Don Ramón me haga socio a la sazón de su club, y en breve seré uno más en la familia del gran adalid blanco. Dios me bendiga primero a mi Real, después, a mi.

miércoles, octubre 31, 2007

La cuadratura del círculo.

- Me gustaria poder cuadrar mi propio círculo. No es una relación a mi físico, ni tan siquiera una metáfora, simplemente es el deseo expresado en forma de palabra por ser algun dia un 100% racional y un 0% sentimental. Pero no puedo. Bien, y a continuación doy paso a mi bisabuelo.
.
- Vien. pues a mí hu que m´argradarie de cuadrà és a la meba sancta sinyora, que úntimamente está demasiado estirada. per cumamsà els realiyus que el malbicho me rova de la parca del "er" mario, tots anala buchaca dareta i sé cumtà, no sóc pas cap alfabet. daspués sútt de guti-guetas o al mercadiyo o a los encantos bellos a cumpà, i enllóch de baratiyu se fot de cuernus a los careros
.
cada begade que la malaída mullé ramena la fruita de ca l´Almo rana atra carera i bruicha a más no puedo, que vén els kuivits a 3 eurus la ónsa i a ú per sincuanta les taronchas, ¿creuan bustés que aquetos son els varitables purublemas de la susiatat cuntent purània? pues jo si. les sanctes sinyores, no más ni menos. oju, jo no au dic pas padqué jo sigui parfémta, pues padqué aichò ja ho dono per descartat va inplisíto con migo mismo,con mi ente lécquio, es a dir, con mi arma com diuan aquells nois de les patiyas i el barret andalús
.
- numés se tracta d´un petit afachitó a allò que a salio a toda vágina en el diario del metro, bé, el de la paparera del metro: ha apuchat el ipesét o ín dise de présios al con súmo. mitin. a ca la ñora Durita la pera limunera i la cherimólla tenan un présio que se las trae, i ahún tienen la sancte des-verguénsa de desir que és la bida, i que tenan de menjà i que tot i que allò i que lu atra. el que no tenan és vargóñÑñe, si lo entienden parfemto, sino, pues parfemto. son unes gastadores.

Sabia que reabrir mi propio blog me haria daño.


- Lo sabia. Llevo conviviendo conmigo mismo durante 39 años lo cual no es poco tiempo. Hay cosas incompatibles dentro de mí, ello no quiere decir que uno sea ni mejor ni peor que nadie, simplemente otro tipo de máquina diseñada por la industria genética progenitora. Imperfecta como todas las máquinas pero también humana y por qué no decirlo, con sentimientos. Nunca debemos renunciar a los sentimientos, la razón no sirve para nada sin los sentimientos. Pienso que nadie me ha agradecido mi intención de ayudar, de participar ni de colaborar. Sólo he sido juzgado por mis errores y a continuación explicaré el por qué.
.
Me considero equivocado en muchos temas, soy el primero en reconocerlo, también admito que aparte de mi imperfección emocional a nivel personal tengo mis altibajos, pero antetodo soy un organismo que respira, camina con dos piernas y teclea con dos manos (por ahora, mientras no pierda ninguna mejor). Pero yo me pregunto ahora mismo ¿y quien en este mundo o en el otro puede presumir de perfección? Nadie. Todos tenemos nuestras cosas, nuestras virtudes, nuestros defectos. He sufrido quizá por estupideces pero detrás de mi hay mucho que contar.
.
Para empezar no es normal una persona que después de volver de un sitio donde ha dado compota a un familiar a quien le queda poco, se ponga el disfraz de viejo para escribir delante del ordenador. No, admito que no es normal. Por lo menos descargaba mi pena haciendo reir a los demás... tratando que todo el mundo a quien me dirigia esbozara una sonrisa. Lo he hecho a cambio de nada. El sufrimiento lo he descargado por ahí, lo he descargado de esa manera, queriendo o intentando hacer reir, evitando pelearme, discutir, sin insultar a nadie, tan sólo he pretendido hacer el bien pero a cambio me siento vacío, muy vacío, demasiado vacío. Varias circunstancias de más han ahondado esa herida pero quiero hacer todo lo humanamente posible para olvidarlo o perdonarlo. Pienso que mi aportación no creo que halla servido de nada. Pero a pesar de todo, con lo que he pasado en la vida, creo tener suficiente fuerza como para tirar hacia delante. Creo en mí mismo y me quiero a mí mismo. Nunca cerraré esta bitácora personal ni que se trate únicamente de hacer un servicio a mi espiritu. Este es el mínimo homenaje que puedo hacerle, pienso que se lo merece, mi espiritu no hizo daño a nadie y quiero que siga sonriendo.
.
A pesar de todo, remitiéndome de manera exclusiva al tema del mundoblog, paso página pues ni yo ni nadie es quien para obligar a que me lea mis estupideces. Por lo menos estas tonterias a mi me sirven para quitarme de encima las penas que arrastro que no son pocas. Quizá muchas cosas de las que habré visto y sufrido son mis propios molinos de viento pero en el fondo de mi corazón sé que tengo parte de razón.
.
Emili.

Cárnicas "El Borreguito Feliz"

- Como el mercado municipal de aquellos tiempos no encontraran nada parecido. Ojo, que esto no lo digo por mi, pues con mi relativamente joven edad (yo me calificaria como un viejo-joven) tampoco es que pueda presumir demasiado de haber visitado aquellos antiguos mercados de primeros de siglo. Eso si un caso mi querido bisabuelo. El problema es que el buen hombre no puede atenderles por indisposición flatulenta. Cuando hablo a solas con él me dice siempre lo mismo; estas son algunas de sus sabias palabras explicitadas de forma textual, aqui siempre sic, por supuestísimo:
.
"...mita noi la cárn de burrégu o chái ja no la asen como en mis tienpos, are venen méddes cum fitades i li posan klein buteróls i atras purcaries.... tal com fan amb l´ avi rám, pullastras i atras bastioletes de cumpañunie. ciquen masse d´aditibos i con ponientes, un burrégu plé de potíngs per engreichà d´on sútt una carn curretchósa, de sabó lulén no pas com la d´abans. are no, are no n´es pas de bona, Milita, aqui i are jo te dic anatú que com lu burrégu de hàntes de la guerra ré de igual. mita, jo nave a cumprar-les al borregito felís, una mena de càdnicas baul gomsáles prò de l´epuca. si me arremonto de hàntes de un siglo patrás ja no te dic réderé pues padqué jo no era enlloch, prò el que passave per les mebes amsisadoras dentetes era més bo que la pirmera magrada que vaic tastà d´una de les teves bes-tietes, ai, paddó, no li diguis anala bruicha fúrcsia..."
.
Empieza a desviarse del tema y por supuesto le corto, como no podia ser de otra manera.

martes, octubre 30, 2007

La insoportable levedad del blogger y III

- El contraste se hace necesario en este tema pues habrá una fabulosa fauna que preferirá ser simplemente visitada, leida y punto. Por otro lado otras especies (véase foto del autor) que sueñan en sumar y sumar mayor número de visitas cual contador de luz. También los que no prefieran ni una cosa ni la otra. Igual me equivoco, pero a mi me gustaria pertenecer al segundo grupo (de qué coño hubiera colgado la foto sino fuera así). Por lo tanto yo no quiero engañar a nadie, a mi me gusta ser visitado y comentado. ¿pero por qué tengo que ocultarlo? A los óvulos también les gusta ser visitados por los cabezudos que les penetran de vez en cuando, ¿y por qué yo no? Además soy unos cuantos miles de trillones de veces más grande que un óvulo... ¿es que no lo merezco más? y por tamaño, ¿no soy yo un blanco más fácil que un pobre óvulo?

- En caso contrario pues em torno independentista bloggero, ja ho sóc políticament, pues que collons tú, no vé d´un pam!! Se presupone que en el primer caso, a misma regularidad de visitas vuestro post será en correspondencia igualmente leido. En el segundo caso a "igualdad" de visitas habrá más comentarios, lo cual ilusiona, estimula y motiva a los bloggers a la hora de proseguir con su generosa y desinteresada labor. Sobretodo después de pelarse el plátano.

Bloggeros, como micos, los hay para todo gusto y gana, desde el simple generador de opiniones a aquél que diu ¡va tito, aqui cadascú que digui la seva!...hasta el blog que está más inspirado en el chateo que en la opinión.... o inclusive el simple contador de historias personales tipo diario de Patricia.
.
- Cualquier excusa es buena pero todas son igual de agradecidas dependiendo de la tipología de público hacia el cual vayan dirigidas. A mi me gustaria que mi público fuera de la misma especie que el de la foto, por lo menos hablariamos el mismo idioma. Además me cae simpático, y no soy racista. No voy por ahí insultando a los primates de otras especies porqué el de arriba sea más guapo y tenga los dientes más limpios. Mi blog, como mejor bitácora universal, atestigua dicho caso de forma inequívoca. Así pues, y a tenor de la foto, se demuestra que soy el mejor.
.
En mi soledad bloggera diaria (ahora con menos tiempo que nunca) he preferido aislarme en mí mismo y no querer saber si me visitan 3, 40, o 500 mil millones de personas. Me gusta escribir y transmitir sensaciones a la gente, el ver que en mi blog no hay la suficiente respuesta me tocaba un poco el ánimo.Yo no me conformaba con sólo recibir 500 millones de visitas diarias. Eso por lo menos. Por supuesto, como dice el inimitable Serrat "cada quien es cada cual" y todos tenemos nuestra cuota de autoestima y puedo asegurar que jamás en la vida renunciaré a esa cuota. El dia que baje de la media de 300 millones de lectores diarios cerraré el blog y a otra cosa. Seguro.
.
Aquí me siento importante, y soy de aquellos que prefieren en la vida ser cabeza de gorila que cola de brontosaurio...sobretodo porqué nunca quiero perder mi cabeza, muy necesaria para mí como no podia ser de otro modo, por lo menos para adornar el resto del cuerpo cuando no la use para pensar. Reitero una vez más. Gracias al creador (si existe), así soy yo (defectos incluidos) que dicho sea de paso no existen.
.
- Por tanto como ya os he dicho antes cada persona es un mundo. Partiendo de esta premisa hemos de presuponer que aplico la misma receta tanto en lo que hace referencia a las visitas como a los comentarios. No hace falta que lo sepa porqué ya lo sé. Prefiero no perder el tiempo en mirar numeritos on line y tonterias similares porque no hace falta. Es usar la improvisación intuitiva. Si sé que me visitan millones de personas para qué coño necesito montar site meters.
Mi misión como buen cristiano es seguir escribiendo y escribiendo....y surtout pasarlo bien.
.
Si pudiera follar, comer y sobar mientras escribo, mejor, pero ya que no puede ser pues que sólo sea escribir. Quien no se conforma es porqué no quiere. ¿A que tengo razón? Si, pues claro.
.
Me encanta el post que acabo de redactar, la verdad. Acto seguido se lo comunicaré a mi secretaria Vane para que lo envie a Madrid por fax y sea publicado en el B.O.E. en breve.

aquell 30 d´octubre


Una flama mig encessa s´apagava
quan aquella trista tarda es fonia
i una boira per enfora s´estenia
vetllant aquell somriure que hi mostrava.

Ploraven les montanyes dels voltants
somiant amb la claror d´un nou dia
per aquella espelma morta s´encendria
i ompliria d´esperança nostres mans.

N´estic segur que no és pas cap adéu
sospito serà tan sols un fins aviat
aquell dilluns teu cos haurà marxat
i escamparà la teva ànima per arreu.

De l´altre món no en tornaràs
però un dia m´arrivaré fins allà
si em permet aquest cel on estàs
quan la meva flama vegi apagar....

MAI T´OBLIDAREM

05-05-58
30-10-06

rdh (dep)

lunes, octubre 29, 2007

La insoportable levedad del blogger y II


- Pienso, luego existo. Existo luego tecleo. Tecleo luego bloggeo...o por lo menos lo intento.¿Qué hacemos con un blog?, ¿le ponemos peluca o mejor lo dejamos alopécico? puestos a aconsejar confieso que no puedo hacerlo dado que no sé que hacer ni con el mio propio y toda su retórica incluida. Desde luego admito como una posiblidad real una idea que tengo bastante clara. El tener mayor o menor número de comments sobre un post publicado no quiere decir en modo alguno que el tema tratado no interese o sea de baja calidad; ni que el espacio web donde se aloja vuestro blog halla tenido escasas visitas durante ese dia.


Como "juntaletras" de mi propio blog a mi me gustaria ver cuánto mayor número de comentarios mejor, fueran o no favorables a mi punto de vista en caso que se tratase de un post que motivase debate u opinión. Pero no es el caso y puedo escribir lo que me venga en gana. Luego mirándolo por el lado positivo soy libre. ¿Y quien seria capaz de renunciar al más básico de los derechos fundamentales? Si me da la gana hablar del perrito de Scottex, hablo, si me da la gana hablar del malnacido de Bush, lo hago, y si prefiero tocar temas acerca de viejas batallitas personales pues no tengo inconveniente en relatarlas para quien me quiera leer. Si nadie desea hacerlo lo hago yo mismo, no es la primera ni la última vez en la vida que me basto sólo con mi persona para tirar mis cosas hacia adelante.


Tampoco me gusta decir que no necesito a nadie pues suena a chulesco y altanero pero la experiencia me dice aquello de que a la fuerza ahorcan. Pero tampoco tengo por qué pedir favores a nadie en ningún caso. Si luego me fallan quedo como un idiota y eso ciertamente me ha pasado más de una, de dos y de tres veces, y con el mundillo bloggero sucede lo mismo. Eso depende de las personas puesto que cada persona somos un mundo y fuera de nuestros mundos hay un universo de más de 6 mil millones de almas en el planeta cada una con sus problemas, sus inquietudes o sentimientos.


A mí sinceramente me afecta ver que un post escrito y editado por mí con toda la ilusión sea apenas leido y/o comentado. Evidentemente hay bloggers a los que este hecho no las afecta tanto, creo suponer que unos somos más sensibles a unas cosas que a otras, no sé. En todo caso esto va dentro de ese"pack" que nos otorga "el creador" cuando nacemos: la personalidad. Y esto no se puede cambiar. A mí me gustaria tener esa capacidad de no sentirme afectado por apenas ser visitado o comentado, pagaria por tener un don que reconozco no poseer.


Pero soy así y me siento orgulloso de cómo soy. Y para mi, que en definitiva es la opinión que me importa, mi blog es el mejor del planeta. Sin llegar al burdo narcisismo acabo de decir exactamente lo que pienso.


Emili. Ref. preguntar por Vanessa, mi secretaria.

El perrito del Es cóte

- coi, mitin bustés, aqui todo el mumdo ablando en lenguaje biritànico, fransés o ibédico (como el sérdo), tantos blochs avidos i por aver, la endívia de este bloch pues podqué como este bloch no hai nimguno en tota la globosfera, parlán dels es cótes de la Carbonara o de la Vaensuelas, Pilares Rúvios, Morenas i otras perriyas del mundo tele visibo. en canvio aqui nadie se atreve a parlà d´aquesta criatureta tan bunica que les presemto. ni tanpoco nadie gossa pas a chapurrechà ni que sigui una miqueta la llenga del nostra petit pais: el catachérri. aquet sañós meus és un pais ple d´alfabéts!

- pues aqui les digo que el perriyo del es cótes es ansisadó, és bunic i no no ha darét que hachin tret de la televisió el guset que estirava el paper del culo amb el seu usíc i dunava bueltas i más bueltas en rededor de una casa, suviendo las escaletas i bajándolas i turnant-las a pujà i un atra vegada turnant-las a baichà...atseteram. mirin que és bunic l´animalet, es un ca chorru del que diuen llauradó, bamos, com l´antranyÑñabla es-candidat del Basalon, aquell que parlave aichi a lo Juan Derramos, una mica poca-solta i bastán tartaraja. l´home si tenie cara de guset més que la d´aquet prasiós emsemplar sirie la de un san Bernat (sulét) am barrilito i todo al drededor de su prominente cuello. aquet homen no tenia negósios anallà, a la malatéta, am allò del granito? pues mitin per bón, que ni el pobrisó perriyo del papé Es cóte ha tingut tanta sótt a la bida, i és que ni ha que neichan estreyats com un sarvidó. per tan que no sen queichi ni el guset Llauradó ni el gran Llauradó, el de la papada tan emsisadora que de pobres ni ha per tots els gustus i culós

domingo, octubre 28, 2007

The big experience.

- Only one minute we have need to report all sort of stories about a football ' s team, from players to supporters. The passion is not enough when you are there, with another people, ever, standing up and screaming each goal of those favourites colours. I think can be an old tradition of human nature cause human we are simply a being wonder to yourself from where to come and to goes on. In the football´s world like in the life, things are more simple what they seem: as for exemple a good match of Barça against R. Madrid. People watches 22 players to run behind of a ball and then enjoying with this great spectacle, really, this game is very abstract because is not exact science; we are into a world between art and game. Lionnel Messi works a great goal. I´ve said ever at the first mooving fast too fast, and then, the great stadium of Barcelona turns very fool screaming and exclaming goaaaaal goaaaaal goaaaal. It´s an emotive situation for a lot of people, and in this moment on our heart wins our head another time; this show must go on, this show can´t stop, one and one, the first and the last, the past and the future...all it´s simply the football´s religion that belongs to maddened fan exclusively. In that case or anyelse, I hope one day our little souls begin to join without another chance of better experiences, and then, this world when we live will be one only team. Emili.

Aquél pequeño gran herbolario.


- Recuerdo con gran nostalgia y a la vez cierta alegria aquella colección de plantas silvestres que hice como alumno de 2º curso de Farmacia, concretamente en la asignatura de Botánica. En la parte práctica de dicha asignatura debiamos presentar allá por los meses de mayo-junio un auténtico trabajo de campo, condición "sine qua non" para poder presentarse al examen final de la asignatura. Había que recolectar unos 150 ejemplares de plantas (hierbas) silvestres con su raíz, tallo y fruto o flor para después ponerlas en pliegos blancos de papel de secante a fin que pudieran conservarse hasta el dia de su presentación. Como en todo trabajo la ayuda del colectivo se hizo necesaria para reclutar parte de la flora del monte, desde luego en el grupo que estava, los otros tres se comportaron bastante bien y me ayudaron a meter en el saco unas cuantas plantas silvestres inaccesibles para mi por su difícil situación. A mi me hacia más gracia trabajar sobre terreno llano que sobre empinada ladera y es una cosa bien natural pues por entonces ya empezaba a echar kilos sobre mis espaldas. La cosa se puso bien, y en no más de 20 dias hicimos entre los tres fines de semana todo este álbum de ejemplares.
.
Todavía creo conservar ese modesto herbario. Mi recogida de ejemplares se centró en el área de la Conreria y sierra de Marina (Badalona), donde pude agrupar cerca de un centenar de variedades. El resto de plantas mediterráneas fueron clasificadas y recolectadas por los campos de la zona donde resido. Me pusieron un notable por aquel trabajo, nota que sirvió para arreglar un poquito el suficiente justillo que saqué en los finales allá por el caluroso mes de julio.... desde luego la experiencia valió la pena pues auné el espiritu científico con el amor por la naturaleza.

sábado, octubre 27, 2007

5 Soluciones a una posible Situación. Are sí.


- Estoy esperando el último autobús, me estoy meando encima y no puedo aguantarme, ¿qué hago?


1.- Dejo que pase de largo y me quedo a pernoctar por la zona, después bien oculto tras unos matorrales hago tranquilamente mis necesidades. Descargo el contenido de mi vejiga, relajo el esfínter pero me jodo porqué deberé pasar allí el resto de la noche.

2.- Miren ustedes, me meo encima tal como suena; paso de todo, me importa un carajo viajar húmedo entrepiernas, pero no puedo perder ese autobús baix cap concepte. Además soy de aquellos que disfrutan viajando bien mojado.


3.- Me aguanto las ganas de orinar, así pues cojo el último bus de la noche y aguanto "carros y carretas" con el pis deslumbrando por la punta del cimbrel, perdón, del pincel. Mientrastanto voy cantando en los asientos posteriores del vehículo "...y ya no puedo más y ya no puedo más, siempre se repite la misma historiaaaa".


4.- Decido coger el autobús para acto seguido mearme en el pobre conductor, siempre en caso que esté sintonizando el Barça por una emisora madrileña. Hago mis necesidades en el momento en que el tio se detiene ante un semáforo muy pero que muy colorado.


5.- Me quedo fuera, dejo que marche el último bus nocturno. Así me paso el resto de la noche aguantando como un torero el intenso frio y las ganas de echarme un rio.


*Mañana por la mañana los resultados de la encuesta (OjD). El resultado se publicará en el B.O.E., el que cuente con mayor número de votos por parte de los internautas será el escogido por un servidor en su próximo viaje en un autobús nocturno en caso que me vengan ganas de "soltar". En caso contrario naturalmente me abstendré de hacerlo...

Les infraestructures a Catalunya.


- Cada dia anem a més tal com diu el gran president Montilla, no ens podem pas queixar de res, en cabat agafarem entre tots un terrible mal de queixal: "las obras finalisaran en el tiempo proyetádo, todo bajo control no se hable más...". Exacte, si senyors, les obres del AVE seran enllestides en un tres i no res. Suposo que deu ser almoïna però mai per cap interés i ojo, en cap cas per llàstima. De vegades un servidor té la impressió de ser, malgrat llurs cognoms, un català d´alló que s´en diu de socarrel...


I és que tenim uns veïns com els d´aquella entranyable série de tv3, força generossos i agraïts a més no poder. Estem envoltats d´autovies per arreu, d´una xarxa ferroviària moderna i per acabar-ho d´adobar, d´una excel.lent conexió per aire d´allò que s´en diu estratosfèrica. Ara, no ens queixèssim mai de la vida, us ho dic tal com raja:


- com ens portèssim malament aquesta gent ens pot montar un parellet de mitjans de transport més com aquell qui diu "de Franco" usia, sense pagar:


- tancs (gran model de circul.lació, viable i sostenible alhora , un pèl lent potser però ja va bé)

- algun submarí o vaixell de l´armada (trajecte Ceuta-Barcelona-Ceuta)

- una nova linia low-cost d´aquestes que estan tan de moda amb avions reactors i algun B-52 cedit per l´amic americà


Amb tota aquesta meravella de mitjans no en quedariem pas aïllats, ans al contrari, estariem en contacte amb Madrid cada dos per tres. Quan toqués la sirena o el pito o el que li volgueu dir.
O millor dit,ells estarien més "en contacte" amb nosaltres que no pas nosaltres amb ells...i és que ens estimen molt. Doncs una cosa semblant si fa no fa. Però tranquils tothom, no perdèssim pas el nort que no passa res, encara prendriem mal i tot. Per això us heu de dir a vosaltres mateixos allò que diu "la vida sigue igual para bien o para mal..."


El cas és, estimada audiència lectora, que llavors no ens podriem pas queixar de res ni protestar pel laberint florit de les infraestructures del nostre pais, perqué en aquest cas esdevindrien per terra, mar, aire i "a toque de corneta". Emili.

L´Eugeni, figura i geni.


- Amb aquell posat solemne, fins i tot com de pomes agres, amb una veu força greu, s´ens presentava tot vestit de negre devant del seu fidel públic. Una prominent barba, unes ulleres fosques bén característiques i una cigarreta penjant d´una ma....assegut tot ell en un taburet. L´Eugeni ens oferia tot un reguitzell de petites històries en format d´acudit. Allà s´ens posava tot panxo, mantenint una serenor, una ironia i un sarcasme a prova de bombes.

Un servidor va tenir el plaer de fruïr d´una sessió en directe d´aquest mític mestre del humor a la sala "El Llantiol", a Barcelona. Era un començar i no parar, un acudit rere un altre, amb la veu tremolossa, semblant seriós, fumant pels descosits, tot plegat, part del seu espectacle. Recordo molts acudits, de tots tipus, llargs, curts, narrats o en conversa...etc., una série formidable d´un senyor actor. El fum com deia abans envoltava les seves interpretacions de situacions que s´hi poden donar a la vida real, amb parsimònia i delit al capdevant, i amb uns actors passius que es pot bén dir que participaven amb llurs rialles i aplaudiments. L´ambient ofegador del local sempre es trencava entre acudit i acudit. Però allà era ell, amb la seva negra figura que mai perdia els nervis. Tenia la flema d´un britànic i una fredor que feia molt difícil el fet de treure-li un somriure: tal era, tal deia. La facilitat per expressar-se de forma entenedora era superba i la seva prodigiosa memòria feia la resta. Un càncer s´ el va emportar però ens queda en el nostre record els més del miler d´acudits que va enregistrar, una gran part de producció pròpia. Es pot dir que era el mestre de mestres en el món dels acudits....

"El saben aquél que diu...."

viernes, octubre 26, 2007

Une journée à Gavarnie.


- Il était l´automne de l´anné 1999 quand j´avais visité Lourdes avec ma famille. Le voyage fût très très longue des que nous partions de Barcelona jusqu´à cette jolie ville des Pre-Pyrennés françaises. Allons ce matin après nous lever nous décidions descendre pour la route qui nous conduisait jusqu´à la frontière, en traversant une petite Val qui rendait dans un peuple de montagne, Gavarnie. La monnaie habituelle c´était chacune des pays de la U.E., alors je regarde comme tous nous changions des pessetes pour francs de la France, a la même ville, dans un petit banc. Après cela nous pourrions payer quelques souvenirs; avec cela, après manger, tous nous décidions faire une promenade et après une heure et démi,nous étions arrivés près de la grande cascade,la plus haute d´Europe avec un fantastique anfi-téatre a leurs épaules en fermant la vallée avec une grande muraille naturelle et sauvage.

La visite c´était un peut épouvantable mais le chemin de tourné on fait dans le même temps. Alors nous étions à la ville des que nous partions, à la gare de information et tourisme. Nous avions repris notre trajectoire dans une froide soirée d´octobre. En même, nous étions retournés Lourdes quand il rendait pleine nuit...

jueves, octubre 25, 2007

No trobeu que hi ha masses blocs?

- Sincerament penso que sí. Però no és cap crítica, ans al contrari, a més gran quantitat de blocs més llibertat d´informació a internet. Es poden contrastar més opinions i en definitiva es pot crear més debat llevat sigui un bloc personal com és el meu cas o tanmateix sigui d´opinió. La bloggosfera és molt estessa i la varietat temàtica és molt gran, des dels que parlen de política, art, esport o ciència fins als blocs frikis. Quantes més bitàcores trobem a la xarxa penso que hi ha més qualitat en els continguts generals així com pel que fa referència en els comentaris de la gent que les visita, i és per això que penso d´aquesta manera. La gent no ha de renunciar a expressar els seus pensaments sobre qualsevol afer d´actualitat que els afecti siguin o no de caire personal. Així i tot actualitzar un bloc diàriament no és cap tasca fàcil, sobretot si el seu administrador té gran part del seu temps lliure ocupat. La clau per mi és la senzillesa a l´hora d´exposar els continguts i la claritat de idees del publicador, i si està obert a comentaris, el nivell participatiu i el nivell de qualitat dels interlocutors, que en aquest cas serien els propis lectors del bloc, sigui el més adient. La interactivitat: aqui rau una altra clau que diferència aquest món de la petita bitàcora amb els de la premsa, la ràdio o la televisió.....i és que les noves tecnologies han de donar la ma a la societat, que devant de tot el que vol és passar l´estona entretenint-se i informant-se alhora de qualsevol esdeveniment.

Creia que era ahir però em vaig equivocar.

Creia que era ahir però em vaig equivocar. Suposo que a tothom li a passat algun cop això. El gran problema és que pensava que era per demà i tampoc. La veritat ara mateix no recordo per quan era si per ahir, per avui o per demà. Havia de comprar un estoig de mines de bolígraf de qualitat baixa i em trobo que ara mateix no en disposo de cap al meu escriptori. Si tal com dic darrerament vaig massa atabalat de feina que no m´en veig avenir i encara gràcies. Quan un en vol fer coses i no pot per temps o pel que sigui i aquest mateix individu resulta que passats un mesos canvia la seva situació personal, aleshores és quan té ganes de baixar el ritme. Però aquest circ de la vida està montat d´aquesta manera. Mai plou al gust de tothom i ens hem de conformar amb el que ens trobem pel camí, quin remei! Només cal afegir que un excès d´allò que s´anomena formalment com hiper-activitat tampoc fa mal de tan en quan a l´organisme. A vegades et surt un pallo pel carrer i et suelta, ¡quan de temps fa que no et veia! llavors una mica espantat li dius home, que vols que hi faci, ens veiem quan podem. Un dia em va passar aquesta petita història i com a resposta vaig dir-li que ens vèiem cada dia pel carrer però per allò de les coses no ens saludàvem i que seguiria veient-me cada dia que poguès i volguès perqué jo seria com gairebé sempre per allà mateix. Si les circumstàncies donaven peu a aquest error de tots dos tampoc era qüestió de seguir buscant els tres peus al gat sobre el tema. I a tot això que jo segueixo sense el meu estimat estoig de mines...